Zier - in sierlijke woorden

De werkplaatsvoorstelling van De Lindenberg (Nijmegen) is dit jaar geschreven door een goede vriend van me. Het onderwerp is een Wilders-achtige vrouw, Eva. Ze overdenkt haar positie een paar uur voor ze van plan is om onder te duiken, na bedreigingen aan haar. Haar persvoorlichter gaat mee onder de grond. Een vriend probeert haar over te halen om haar mening te herzien en zo het gevaar van een aanslag af te wenden. Een catering-meisje relativeert de zwaarwichtigheid en principes van Eva.
De tekst is erg mooi en zeer ter zake doend. Poetische zinnen, die tot nadenken stemmen, zoals: Met je kop in het zand kun je goed zien wat er op ooghoogte speelt in Nederland. Daarnaast wordt continu op een deel van het toneelbeeld een camera gericht, waarvan de projectie in korrelig zwart-wit op de achtergrond vertoond wordt. Dit geeft het geheel een soort historische actualiteit. En het geeft de spelers de mogelijkheid zich soms rechtstreeks tot 'het publiek' of 'meneer de voorzitter' van de 2e kamer te wenden.
Ik hoorde dat de voorstelling mogelijk verkocht wordt aan scholen en dat lijkt me een uitstekend plan: er zitten voor weken lang thema's in, die besproken kunnen worden.

Hoe dan ook gun ik het de makers en de spelers dat de voorstelling nog enkele malen gespeeld gaat worden, zodat ze een nog mooiere prestatie kunnen neerzetten.

Gezien: 25 januari, Lindenberg, Nijmegen

Tyrannosaur

Een film die opent met het gewelddadig doodschoppen van een hond is niet bepaald een aanbeveling voor mij. Toch was ik nieuwsgierig naar deze film, mede door de cast met karakter-acteurs Peter Mullan en Eddie Marsan. En ik werd niet teleurgesteld. Het verhaal is vrij rechtlijnig, maar de karakters van de drie hoofdpersonen worden geweldig verbeeld.

Hoewel het gegeven vrij deprimerend is en blijft, zijn er toch zonnige momenten te ontdekken. En was de discussie met m'n filmclubje na afloop vooral gefocussed op de vraag of 'hij' nu daadwerkelijk veranderd was of niet. En daarmee is deze film sowieso al geslaagd.

Niet voor de liefhebbers van een feelgood movie ...

Gezien: 20 januari, Lux, Nijmegen

Help ! Mijn man is blusser...

Op 2e kerstdag met de hele familie naar Drachten getogen, waar de familievoorstelling 'Help, mijn man is blusser' in premiere ging. De voorstelling was geschreven door Miranda Bolhuis en geregisseerd door Albert Secuur, beiden in het noorden bekend van de tv-soap Boven Wotter. De productie was door de Lawei gemaakt onder supervisie van Inge Imelman, mijn schoonzus.
De voorstelling ging meteen loos met een grote groepschoreografie, die niet helemaal vlekkeloos verliep, maar daardoor des te charmanter was. Het verhaal kende een aantal min of meer karikaturale personages (Ivanhoe, Arthur, Aletta Jacobs en ga zo maar door), die allen een overheersend kenmerk hadden. Via een paal in de brandweerkazerne blijkt een groep brandweermannen en -vrouwen door de tijd te kunnen reizen en op die manier het verleden te kunnen aanpassen. Natuurlijk komen ze erachter dat dat niet straffeloos kan geschieden.

Veel zang en dans en een hoog monty python gehalte in deze onderhoudende voorstelling, die voor zowel de kleintjes als de volwassenen een hoop te bieden heeft.

Dat er nog maar meer leuke eigen producties uit de Lawei mogen komen !

Gezien: 26 december, De Lawei, Drachten

Pina in 3D

En dit is dus hoe 3D cinema bedoeld is. Geen vergezochte effecten, regenachtige donkere avonden of andere schrikeffecten die je achteruit doen deinzen in je bioscoop-stoel. Gewoon mooie beelden, sober, maar met diepte. En dansers in mooi perspectief in de ruimte geplaatst.

Hoewel de meeste voorstellingen uit de film van Wim Wenders hernemingen betroffen van ouder Pina Bausch-werk gaf het feit dat de oorspronkelijke dansers het werk opnieuw uitvoerden een extra dimensie. De oudere danserslichamen die de bewegingen nog steeds haarfijn in hun fijne motoriek en geheugen hadden zitten, soms afgewisseld met archiefbeelden gaven aan hoe zeer alle dansers verknoopt en verknocht waren aan en met Pina Bausch.

De gekozen locaties waren ook bijzonder mooi. Door hun soberheid leidden ze niet af van de dans, maar ondersteunden ze juist.

Kortom, een ware must-see, maar dan wel in 3D...

Gezien: 19 december, VillaLUX, Nijmegen

Een cultureel weekje

De afgelopen week heeft voor mij zwaar in het teken van cultuur gestaan. Je zou bijna denken dat de bezuinigingen helemaal niet aan de orde zijn. ;-) Maar misschien wel juist daarom is het erg fijn te merken dat er nog zo'n groot aanbod is op het moment. Hopelijk verschraalt het niet in de nabije toekomst.

De enorme overconsumptie in een week tijd heeft bij mij wel de gedachte getriggerd om een blog op te zetten over alles wat ik meemaak dat iets met cultuur te maken heeft. Om m'n gedachten te ordenen, maar ook om mezelf te dwingen me een mening te vormen over datgene wat ik zie en hoor op cultureel gebied.

De week begon vrijdag met Saltimbank van TG42 in samenwerking met Generale Oost (regie Joeri Vos). Ik had nooit gedacht dat ik een voorstelling over clowns mooi zou kunnen vinden. Maar het was een prachtige voorstelling, compleet met de integrale tekst van het stuk van Heijermans.Schrijnend ook. Na afloop was er in Lux een Meet & Greet met twee van de acteurs. het was erg interessant om iets meer over het maakproces te horen: hoe iedereen op zoek moest naar 'zijn eigen clown'. En hoe je daarbij omgaat met de onvermijdelijke reacties uit het publiek.

's Zondags de film Drive gezien met Ryan Gosling in de hoofdrol, samen met Carey Mulligan. De chemie tussen hen tweeen spatte van het doek. Gruwelijk gewelddadig, maar ook erg indrukwekkend.

's Maandags door naar een cultuurdebat over onze locale cultuurvisie in Nijmegen. Leuke formule, waarbij het aanwezige publiek mee kon stemmen over het karakter van de persoon die Nijmegen zou zijn op cultureel gebied.

Donderdag naar Bimbo van Boogaerdt & Van der Schoot in De Groene Engel in Oss. Het theater zelf was ook een ontdekking, maar de voorstelling is een van de beste die ik ooit gezien heb. De dames werpen vragen op rondom de huidige pornoficatie van het vrouwbeeld. Maar tegelijk zeggen ze ook veel over de huidige beeldvorming. Ze doen dit op een ingenieuze manier, door de toeschouwer naar tv-schermen te laten kijken met hun rug naar de 'tv-studio' toe, waarin zij live de beelden creeren. Als een soort onzichtbare, maar ook ongemaakte afspraak durf je je bijna niet om te draaien om te kijken naar hoe de constructie opgezet wordt. Steeds afstandelijker, steeds ongemakkelijker voel je je. Een ijzersterke voorstelling, waar je nog lang over na kan praten en verder denken.

Vrijdag The Ides of March van George Clooney, wederom met Ryan Gosling. Een totaal andere rol dan in Drive. De film zelf is wat minder geslaagd: de rechtlijnigheid druipt er vanaf. Geen enkele wending is verrassend, helaas. Maar dankzij het sterke spel van de top-cast toch nog steeds het bekijken waard.

Tot slot als afsluiter gisteren 'Dames en heren' van Hofstra & Thiry. De heren zouden erg gebaat zijn bij een regisseur, die hen wat meer op het pad zou houden. Het idee van een try-out, die maar niet op gang wil komen is heel mooi, maar dan moet 'ie ook uit de verf komen. Het was de bedoeling dat het genant zou zijn, maar nu was het onbedoeld ook zo. Het klassieke woord  Publikumsbeschimpfung kwam in me op. En volgens mij was dat niet wat ze beoogden...

Naar aanleiding van Hofstra & Thiry wil ik een discussiepunt aanzwengelen. Een voorstelling in het voor mij dichtst bijzijnde theater Lux in Nijmgen kost tegenwoordig maar liefst 19,50. Daar kunnen zij niets aan doen, dit is domweg het gevolg van de BTW-verhoging. Ik vrees echter dat dit enorme bedrag betekent dat ik - meer dan voorheen - keuzes moet maken welke voorstellingen ik ga kijken. En dan sla je een mindere voorstelling toch op in je geheugen, met als gevolg dat ik in de toekomst waarschijnlijk niet snel meer voor Hofstra & Thiry zal kiezen. Je wordt als niet al te vermogende toeschouwer min of meer gedwongen om 'veilige' keuzes te maken. En dat is iets dat Hofstra & Thiry en theatermakers in het algemeen niet verdienen. Op deze manier wordt een ietwat mindere voorstelling meteen afgestraft en luidt deze mogelijk het begin van het einde voor een gezelschap in.

Hoe dan ook: Het was een enerverende week..