Blikjes cultuur

gezien: 31/7 in Focus Gebaseerd op de roman ‘Derrière la haine’ van de thriller-auteur Barbara Abel uit 2012 heeft de Waalse regisseur Olivier Masset-Depasse een interessante kruising tussen een metaforisch melodrama en een psychothriller gemaakt. De aankleding van de film is met recht "voluptueus": het decor is zorgvuldig samengesteld en ademt helemaal de sfeer van een bourgeois buitenwijk uit de vroege jaren '60. De auto's zijn prachtig en de kleding is minstens net zo verzorgd. Het moet een feest zijn geweest om dit allemaal samen te stellen, het is in elk geval een feest om naar te kijken! Alle personages dragen hun omgeving en kleding alsof ze nooit anders gewend zijn geweest. Ik snap waarom de vergelijking met Douglas Sirk getrokken wordt, de melodrama-regisseur waarop ik - intussen ook alweer zo'n 28 jaar geleden - heb mogen afstuderen zou zo de set op hebben kunnen lopen. Daarnaast wordt er gerefereerd aan Hitchcock. Veel spanning die vaak op een onverw...

gezien: 4 juli 2020, Focus Ze komen niet zo vaak langs, de films waar je 'flabbergasted' uitkomt. Ik was niet de enige. Na de film was er een flink rumoer in de gangen van Focus. Mensen toonden emoties, variërend van verward tot boos. Ikzelf wist ook niet goed wat te vinden van de meanderende film over een relatie tussen een filmstudente en een iets oudere "fat" in het Londen van begin jaren '80. De film is hoog-autobiografisch. Dat maakt het ook lastig om de film toch als een fictief vertelsel te zien. Ik had steeds het gevoel dat we naar de letterlijke situaties en dialogen zaten te kijken en luisteren die regisseuse Joanne Hogg destijds zelf ervaren heeft. Een verfilmd dagboek als het ware. Voor mij bleef dat tot het einde wat het lastig maakte om de film als serieuze fictie te bekijken. Ik had wat meer afstand van de personages en hun tragische relatie prettiger gevonden, zodat er ook voor mij als kijker herkenbare en invoelbare momenten zouden zijn gewees...

gezien: 17/6/2020, Lux (Nijmegen) Wat was het een feestje en tegelijk een wrang actueel weerzien met Do The Right Thing. Het was in 1989 de tweede speelfilm van Spike Lee, na She's gotta have it. Wat toepasselijk en mooi dat juist deze film in deze zomer opnieuw in roulatie wordt gebracht in een gerestaureerde 4K versie. Met goedkeuring van "the master himself". Het gegeven is simpel, maar tegelijk ook heel gelaagd: op een hele warme dag in Brooklyn lopen de spanningen tussen de verschillende inwoners van een straat op. Verzamelplekken zijn de trappen van de appartementsgebouwen en Sal's Pizzeria. Uiteindelijk komt het tot een gewelddadige uitbarsting, in en rond diezelfde pizzeria. Knap hoe Spike Lee alle groepen en individuen zowel sympathieke als onsympathieke trekken meegeeft. De dialogen zijn wel exemplarisch, maar tegelijk ook heel voorstelbaar. Net als de denkwijzen van alle protagonisten. Zo vind je Pino, zoon van Sal (John Turturro !) een racistische har...

gezien: 2 juni 2020, Focus Filmtheater Wat was het spannend om weer live naar de film te gaan, na 2 1/2 maand "lockdown". Het was geen vereiste, maar wel fijn dat de door ons gekozen film een hele mooie bleek te zijn: La Vérité, de eerste niet-Japanse film van Kore-Eda met steractrices Catherine Deneuve en Juliette Binoche. De aankomst bij Focus ging goed, al was het wel even wennen, dat je na het bestellen van je drankje weer naar buiten moest om via de "filmtheater ingang" naar de zalen te kunnen gaan. We waren niet de enigen in de zaal, maar het was niet uitverkocht, ook niet volgens de nieuwe corona-regels. Tussen ons in waren alle niet-te-gebruiken stoelen afgezet met goudkleurig lint. Ergens feestelijk, maar ook een heel vervreemdend beeld. Maar we kwamen natuurlijk voor het grote scherm, het goede geluid en de lekkere stoelen! En daarmee was het een vertrouwde herkennismaking. La Vérité handelt over een moeder-dochter relatie, waarbij op allerlei fronten...

gezien: 13 mei 2020 (huiskamer) Ieder jaar maakt TG Oostpool een voorstelling met de derdejaarsklas van ArtEZ Toneelschool in Arnhem. Dit jaar was die door de plotselinge opkomst van de corona-crisis nogal anders. Opgesloten in hun eigen huizen komen de studenten al snel op Decamerone uit. De vertelling van Giovanni Boccaccio over de pest die Florence in 1348 in haar greep houdt. 10 jonge mensen ontvluchten de stad en trekken zich terug op het Toscaanse platteland, waar ze elkaar elke dag verhalen vertellen. De voorstelling was live, en kon alleen op een bepaald tijdstip gezien worden, een aantal dagen na elkaar. Het werd weliswaar middels Zoom uitgezonden, maar - anders dan bij Brieven uit Genua - was het publiek geen onderdeel van de zoomsessie. Het werd integraal ‘eenrichtingsverkeersgewijs’ uitgezonden met de 7 spelers als enige deelnemers. De voorstelling begint met een view op alle 7 spelers. Eén iemand begint te vertellen. De anderen luisteren en voegen af en toe iets toe....

Gezien: 22 april 2020, vanuit mijn eigen huiskamer Hoe gaat het culturele leven verder in tijden van Corona. Hoe kun je toch voorstellingen maken en delen met mensen? Opnemen en gratis rondstrooien via diverse media, live voor een klein publiek, monologen opnemen of live tonen en nog veel meer opties kwamen binnen een paar dagen na de lockdown al langs. Ik heb alle trends over me heen laten komen en besloot om als eerste een live voorstelling via Zoom te gaan volgen. Het ging om Brieven uit Genua van Toneelgroep Maastricht. Deze hadden ze al gespeeld, maar nu bewerkt voor zoom. Uit de synopsis: "Hermans speelt Ilja Leonard Pfeijffer, de Nederlandse schrijver die in 2008 samen met zijn geliefde Gelya naar Rome fietst. Ze vestigen zich in Genua, de labyrintische havenstad met haar duistere steegjes, ontelbare palazzi en evenzovele gelukzoekers. Een paar jaar later vertrekt Gelya naar Berlijn, en vindt de schrijver zichzelf terug onder een lekkende parasol in het barre, bange oord...

gezien: 11 maart 2020 in De Lawei, Drachten Het gonst en kwettert in de grote zaal van De Lawei in Drachten. 900 blije mensen zitten daar te wachten op de start van Repelsteeltje en de blinde prinses... De voorstelling is voor 8+. Er zitten weliswaar veel grappen en verwijzingen in, die geen 8- of 15-jarige gaat snappen, maar de jeugd ging vol los op de slapstick-achtige taferelen en de vragen en plaagstoten van Repelsteeltje en Greet Hoffmans, die direct aan de zaal waren gericht. Maar dus ook - door alle grapjes rondom het koningshuis en actuele thema's - enorm leuk voor alle volwassenenen. Ik vind het altijd heel bijzonder dat het theatermakers lukt om zoveel lagen aan te brengen in jeugdvoorstellingen: voor alle leeftijden zit er genoeg interessants en grappigs in deze voorstelling. En het - overvolle - verhaal blijft op alle niveaus aanstekelijk en begrijpelijk. Dit verhaal over Repelsteeltje en de blinde prinses (Marijke, later Christina) is een mash-up van sprookje, ges...